Szary, bury i ponury - jak zmienić kolor jesiennego dnia?

 XVIII  Kolor Szary z cyklu kolorowe felietony i inne teksty

    Szary bury i ponury… co to za kolor przyplątał się w dniu dzisiejszym? Obecnie kolor szary zupełnie do mnie nie przemawia, ale otacza go tak wycofana energia, że w sam raz na wpis pierwszolistopadowy się nadaje. Nuda i monotonia nic ciekawego, ale to tylko pozory.

    Kolor szary to taki cwaniaczek spod znaku „cicha woda brzegi rwie”, albo może raczej agent służb specjalnych pracujący pod przykrywką, skrywa swoje prawdziwe oblicze pod niewinną minką. Tak naprawdę dusi emocje, trzyma je mocno za gardło, aż te spopielałe zaprezentują swoją szarą twarz bez wyrazu. Może ktoś się zorientuje i okaże zainteresowanie, raczej nie! Szary jest tak pospolity, że prawie niewidzialny działa na podobnej zasadzie jak czapka niewidka, doskonale ukrywa obiekty przed wzrokiem ciekawskich i wścibskich.

Czytaj:

| Mindset - Twój sekretny składnik młodości i piękna

    Zauważyłam to także u siebie, stwierdzam to ze zdziwieniem, bo kiedy przechodziłam szary „okres” nie widziałam w tym nic dziwnego. Teraz patrząc na tamtą sytuację z dystansu widzę jak na dłoni, to był trudny czas gdy zanurzałam się po czubek głowy w kolorze szarym. Nie było w tym żadnego przymusu, żadnych naukowych wskazań, zwyczajnie do mnie pasował więc otaczałam się szarymi dodatkami.

    Ten kolor współgrał wówczas z moim wnętrzem, które ściśnięte jak w imadle z trudem łapało oddech, zakneblowane emocje co i rusz wyrywały się z krzykiem, ale niewidzialne macki łapały je i wciągały znowu pod szarą ochronną powłokę. Powlokę bezpieczną, bez emocji nudną i pospolitą. Często z różnych powodów nie dociekamy co tam w duszy gra, na wiele rzeczy nie zwracamy uwagi, będąc w ciągłym biegu, ale niektóre rzeczy dzieją się same, jakby obok... chociaż są nasze.

W zgiełku kolorowego dnia zapominamy, że nie jesteśmy, nigdy nie byliśmy i nie będziemy tu sami…

Irena Majoch

Czytaj:

| Mindset - Twój sekretny składnik młodości i piękna