Kolorowe Smaki Życia - Moja Przestrzeń Twórcza - Irena Majoch

Nie rzucam słów na wiatr …      Wyzwania są jak pociągająca podróż przez nieznane obszary własnych możliwości. Choć czasem mogą sprawiać pewien stopień niepewności, to właśnie one dają nam okazję do rozwoju i odkrywania naszych prawdziwych potencjałów. Warto podejmować wyzwania, ponieważ to one stymulują nasz umysł, uczą wytrwałości oraz dają satysfakcję z pokonywania kolejnych przeszkód. Nawet jeśli nie zawsze udaje się je zrealizować w pełni, to samo podjęcie próby może przynieść nieoczekiwane owoce, w postaci nowych doświadczeń i pozytywnego wzrostu osobistego. Pamiętajmy więc, że to właśnie wyzwania kształtują naszą drogę życiową i pomagają nam stawać się lepszymi wersjami samych siebie.      Dzisiaj chcę się podzielić z Wami 3 wyzwaniami, które postawiłam sobie niedawno i z dumą mogę powiedzieć, że udało mi się je wszystkie zrealizować! Czasami potrzebujemy trochę ekstra motywacji, żeby wydobyć z siebie to, co najlepsze, prawda? Oto moje trzy wyzwania:...

 Odkryj sekrety prawdziwej miłości w tych opowiadaniach      Miłość to uczucie, które od wieków inspiruje artystów, pisarzy i poetów. Nic dziwnego, że również w moich opowiadaniach króluje ona jako motyw przewodni, przeplatając się z wątkami zdrady i drugiej szansy. Opowiadania o miłości      W wielu moich opowiadaniach miłość jawi się jako siła, która potrafi pokonać wszelkie przeciwności. Bohaterowie przeżywają burzliwe romanse, walczą o swoje uczucie i udowadniają, że miłość jest w stanie przetrwać nawet najtrudniejsze próby. Te historie rozgrzewają serca i dają nadzieję na odnalezienie prawdziwego szczęścia. Czytaj: | Pierwsza miłość | Miłość jest wieczna Opowiadania o zdradzie      Zdrada to bolesne doświadczenie, które potrafi zniszczyć nawet najsilniejsze uczucie. Opowiadania poruszające ten temat ukazują różne oblicza zdrady - od krótkiego romansu po długotrwały, niszczący związek. Bohaterowie mierzą się z...

Black week, black monday to prawo nie obowiązek      Zuza wpatrywała się w równe kokardki utworzone przez staranie zawiązane sznurowadła i zachodziła w głowę jakim cudem nie ma na gołych nogach spodni. Umówiła się na listopadowy spacer, jesień taka piękna, że żal nie skorzystać, ale już na prostej logistyce się wyłożyła. Najwyraźniej tak była podekscytowana wizją kolorowych jesiennych fotek, że zupełnie wyłączyła myślenie. Założyła sportowe buty, sznurując je z niezwykłą starannością i dopiero, gdy chwyciła leżące obok spodnie podniosła stopę wcześniej obutą   stwierdziła, iż zwyczajnie w tej kolejności nie jest w stanie tych spodni założyć. Procesy myślowe, przewał dzwonek do drzwi to pewnie Maryna z którą wybierała się na spacer, pomyślała, rzucając głośno - OTWARTE - dalej rozmyślała, nad przepchnięciem stopy w obuwiu… - No to ci się nie uda – usłyszała z korytarza, spojrzała na roześmianą koleżankę, nieco się zasępiła, szkoda tych kokardek.   – nie...

O księciu na białym koniu Kolejny ponury samotny dzień. Może popełniła błąd? Jeszcze parę tygodni temu była pewna, ale teraz z każdym dniem zaczyna powątpiewać czy przypadkiem nie pośpieszyła się może trzeba było poczekać? - Na co? - odezwał się Głos w jej głowie. - Na kolejną kochankę? Może na jego kolejne piękne bajeczki? - Głos kontynuował swój monolog, a każde pytanie smagało ją jak razy bicza, boleśnie raniąc serce. Wszystko to prawda, oszukiwał zdradzał, ale go kochała - chyba dalej kocha? Matko kochana co dzień! Skąd nagle wzięły się te myśli podkopujące jej pewność i wiarę w dobrą przyszłość, wiarę ze robi dobrze? Pewnie byłoby łatwiej gdyby w jej życiu pojawił się książę na białym koniu i wyciągnął z tej ciemnej dziury w którą się właśnie zapada. - Książę na białym koniu... to pyszne - Głos zaśmiał się ironicznie i nie było w tym krzty życzliwości, najwyraźniej przyjął za punkt honoru, aby jej dokopać. Ale nie dzisiaj, nie będzie grała w jego grę. - Tak, książę na bi...

Romansowanie z szefem      Tak się kończy romansowanie z szefem. Siedziała jak zbity pies skulona na swoim miejscu w samolocie do Paryża. Tak bardzo pragnęła tej romantycznej podróży właśnie z nim, tym jedynym, ale on nie był jedynie dla niej. Mimo najszczerszych chęci i powtarzania będzie dobrze , nie było.      Marcelina wiedziała, że nie powinna się z nim wiązać, ale serce nie sługa i pomimo całej życiowej mądrości wsiąkła w niego, ot tak zwyczajnie zakochała się jak dzierlatka po uszy. Policzki rozpalone do czerwoności na sam jego widok, na początku brała to za objaw zdenerwowania w oczekiwaniu na ocenę szefa, który był postrachem, ale z czasem zaczęła rozpoznawać, że to zupełnie inne odczucie.      Dorota, matka dzieciom miała zwyczaj powtarzać, że takiego gnoja to jeszcze nie spotkała i parzyła melisę na spokojność. Był bardziej niż wkurzający, potrafił jednym słowem upokorzyć, a spojrzeniem dobić, skąd się tacy ludzie biorą, cz...